جمعه هفته پیش وقتی بهم زنگ زدی که واسه مشهد رفتن خداحافظی کنی و حلالیت بطلبی ته ته دلم می خواستم جای تو بودم و تو این آشفته بازار روحی و جسمی به پابوس امام رضا می رفتم.اما قسمت من نبود و تو به نیابت از اکیپ بچه ها بعد ار زهرا و زهراسادات راهی مشهد بودی.

صادقانه و خالصانه ازت التماس دعا داشتم و همه شما مثل همیشه می دونستید واسه چی محتاج دعائم.گفتی حتما به یادم هستی و به نیلبت از منو بزرگمردم نماز می خونی و دعا می کنی.ساعت 12شب بلیط داشتی و درست تو همون لحطه بهت اس ام اس دادم که ملیحه جان التماس دعا.یادته؟تو گفتی دلت خیلی گرفته و محتاجی به دعا.منم می دونستم چرا دلت گرفته،تو دوست نداشتی که بری قشم واسه زندگی،واسه ماموریتی که به بابات داده بودن،واسه این زندگی اجباری تو یه شهر دیگه،دور از خواهرت،دور از دوستات و...

ازم خواسته بودی برم دانشگاه و نمره هاتو ببینم.منم رفتم.نمی دونم چرا همش به یادت بودم.عصر تمام روزها که تو حرم امام رضا بودی.چهارشنبه می خواستم بهت اس ام اس بدم که رفتم اما نمره ها نیومده ولی تو پیش دستی کردی و بهم زنگ زدی که ای کاش نمی زدی...

گوشیم زنگ خورد،به محض دیدن شمارت یادم افتاد خبر دانشگاه رفتنو بهت ندادم،جواب دادم،صدات گرفته بود،فکر کردم ازخواب بیدار شدی،کاش از خواب بیدار شده بودی،گفتی سلام،گفتم سلام ملیحه جانم،زیارت قبول،آروم گفتی مرسی.تا اومدم حالتو بپرسم با تمام عمق وجودت صدام کردی(جوری که هنوز عمق صدات دلمو می لرزونه)گفتی بانوجان ن ن ن ن ن ن ن،بغضت ترکید و دلم لرزید.باز صدام کردی،گفتی بانو جان ن ن ن ن ن بابام مرد...

خشکم زد،باور نکردم،یقین داشتم اشتباه شنیدم،پرسیدم کی؟گفتی بابام.دیگه نمی فهمیدم چی میگی؟فقط به تو فکر می کردم،بابات اول تیر رفته بود قشم،قرار بود از مشهد برگشتید مامانت بره قشم و خونه ببینه،برگرده تو هم ببره،تو گریه کردی،من گریه کردم،هر دو در کمال ناباوری اشک ریختیم،ازم خواستی به بچه ها خبر بدم.گوشیمو گذاشتم رو میز،دلم می خواست باور کنم که خوابم اما نه بیدار بودم.

زنگ زدم به زهرا و با گریه بهش فهموندم که ما داغدار پدر دوستمون شدیم،دوستی که سه هفته پدرشو ندید و حالا قراره جنازشو براش بیارن.هیشکی باورش نمی شد،هنوزم باورمون نمیشه؟چه حکمتی تو کار خداست که ما بنده های زمینی از درکش قاصریم؟؟؟؟

دیروز مراسم ختم پدرت بود،از در ورودی مسجد چشمام دنبالت می گشت،دقیقا روبروی در انتهای مسجد بین همه خانم های سیاهپوش روی صندلی نشسته بودی،با قد بلندت به اندازه یه جوجه کوچیک و غصه دار بودی.گریه نمی کردی،خیره به ترمه و گل وگلاب و خرما وحلوا بودی.تمام وجودم می لرزید،تا منو دیدی بغضت ترکید.جلوی پات زانو زدم،سرمو گذاشتم رو زانوت،سرتو گداشتی رو سرم،صدام می کردی و می گفتی بانووووووووووو بابام م م م م م ...حرف زدی،حرف زدی و گریه کردی و من فقط سکوت کردم،سکوتی از سر عجز و تلخی.

یاد تمام روزهای تلخ و شیرین دانشگاه افتادم،یاد فشم رفتن،زمین خوردنت،خندیدنم به تو که از اون ارتفاع افتادی پایین و من با دنیایی از خنده برات یه لیوان آب آوردم،تو توی اوج درد از خنده ی من خندت گرفت و واسه لحظه ای درد یادت رفت،یاد رقصیدنت با بچه ها،یاد اینکه از ته دل برای من وبزرگمردم آرزوی خوشبختی کردی و قول دادی مجلس عروسیمونو حسابی گرم کنی.

حالا با کدوم خنده و حرف می تونم توی غمت شریک بشم و از ته دل بخندونمت،دوست من تو لحظه خداحافظی تو مسجد ازم خواست هوای بابامو داشته باشم،مواظبش باشم.هرکاری می کنم تا باری از روی دوشت بردارم،داغ دلتو کم کن.بازم بخندونمت.بازم خنده رو لباتو ببینمو...

"روی من حساب کن ملیحه جانم"